جعفربن احمد بن درویش
جعفربن احمد بن درویش، دانا، ادیب و شعر سرا، در ۱۷ ذی‌الحجه ۱۲۱۶ متولد شد[۱۶] و بعداز آموزش مقدمات علمی در مجلس درس روضه خوان انصاری حاضر شد. جعفربن احمد شعر نادر می‌سرود،[۱۷] البته مکاتبات بخش اعظمی با شاعران و ادیبان معاصر خویش داشت. امین[۱۸] و خاقانی[۱۹] بخشی از این مراسلات را بیان کرده‌اند. وی در ۲ رجب ۱۳۰۳ در نجف درگذشت.[۲۰] از او دو دسته ادبی برجای باقی مانده تاج گل در مشهد میباشد.[۲۱]
تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد
محمدحسین بن حسن بن علی
محمدحسین بن حسن بن علی، عالم و ادیب و خداترس امامی، در نجف دیده به جهان گشود، عصر مقدماتی را نزد پدرش و آنگاه فقه و اصول را نزد فقیهانی زیرا محمدحسین کاظمی، میرزا حسین خلیلی و روحانی محمد طه نجف یادگرفت. او مجلس درسی نیز برپا کرد. در سالهای انتها عمرش نابینا شد و در ۱۳۲۲ دیده از دنیا فروبست.[۲۲] از او تقریرات درسهای فقه و اصول و منظومه اشعار کوچکی باقیمانده میباشد.[۲۳]
عبدالرسول بن محمدحسین بن حسن
عبدالرسول بن محمدحسین بن حسن، دانا بازهد و مجاهد امامی، بعداز تلاوت دروس مقدمات، مباحث فقه و اصول را نزد محمد طه نجف و سایرافراد یادگرفت. او برای مثال افرادی میباشد که در رکاب عالم مجاهد سیدمحمدسعید حبوبی به نزاع با قوای انگلیس پرداخت.[۲۴] وی در ۲۱ محرم ۱۳۶۱ درگذشت و در حرم خانوادگی آل خرسان به خاک ودیعه شد.[۲۵]
عبدالمرتضی بن موسی
عبدالمرتضی بن موسی، فقید و خداترس امامی، بعد از کامل شدن زمان مقدماتی، فقه و اصول را نزد فقیهانی زیرا علی بن یاسین رفیش نجفی (متوفی ۱۳۳۴) و روحانی الشریعه اصفهانی و دانش رجال را از ابوتراب خوانساری و حکمت را نزد روضه خوان نعمت الله دامغانی فراگرفت.[۲۶] او نیز از مجاهدان و مبارزان با استعمار انگلیس بود. وی در ۲۷ ربیع‌الاول ۱۳۶۱ وفات کرد.[۲۷]
حسن بن عبدالهادی بن موسی
حسن بن عبدالهادی بن موسی، عالم و پژوهشگر اثرها علمای تعالی شیعه، میلاد او را به اختلاف ۱۳۲۱[۲۸] و ۱۳۲۶[۲۹] بیان کرده‌اند. بعداز کامل شدن دروس مقدمات، فقه و اصول را نزد فقیهانی زیرا سیدابوالحسن اصفهانی، میرزای نائینی، آقا ضیاء عراقی و رجال را نزد سیدابوتراب خوانساری و خلق و خوی را نزد روضه خوان علی قمی و حکمت را از محضر نعمت الله دامغانی استخراج کرد.[۳۰]
تالیفات
او در پژوهش و احیای شماری از اثرها علمی شیعه سهم داشت، به عنوان مثال تفحص و چاپ تهذیب الاحکام روحانی طوسی همدم با گستردن مشیخه آن در نجف اشرف در ۱۳۸۲[۳۱] و رسیدگی و چاپ الاستبصار روحانی طوسی همپا با پیشگفتار و تفصیل مشیخه آن.[۳۲]
تاثیر دیگر وی پژوهش و چاپ کتاب اینجانب لایحضُرُه الفقیه یاور با پیشگفتار مبسوطی به اسم حیاة الشیخ الصدوق به پیوست گستردن مشیخه صدوق میباشد که در ۱۳۷۹ در نجف اشرف به چاپ رسیده میباشد.[۳۳]
او ضمن این، کتابی در گستردن حالا خاندانش با تیتر یتیمة الزمان فی ما قیل فی آل خرسان تألیف نموده است.[۳۴]
جعفربن احمد بن درویش
جعفربن احمد بن درویش، دانا، ادیب و شعر سرا، در ۱۷ ذی‌الحجه ۱۲۱۶ متولد شد[۱۶] و بعداز آموزش مقدمات علمی در مجلس درس روضه خوان انصاری حاضر شد. جعفربن احمد شعر نادر می‌سرود،[۱۷] البته مکاتبات بخش اعظمی با شاعران و ادیبان معاصر خویش داشت. امین[۱۸] و خاقانی[۱۹] بخشی از این مراسلات را بیان کرده‌اند. وی در ۲ رجب ۱۳۰۳ در نجف درگذشت.[۲۰] از او دو دسته ادبی برجای باقی مانده تاج گل در مشهد میباشد.[۲۱]
تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد
محمدحسین بن حسن بن علی
محمدحسین بن حسن بن علی، عالم و ادیب و خداترس امامی، در نجف دیده به جهان گشود، عصر مقدماتی را نزد پدرش و آنگاه فقه و اصول را نزد فقیهانی زیرا محمدحسین کاظمی، میرزا حسین خلیلی و روحانی محمد طه نجف یادگرفت. او مجلس درسی نیز برپا کرد. در سالهای انتها عمرش نابینا شد و در ۱۳۲۲ دیده از دنیا فروبست.[۲۲] از او تقریرات درسهای فقه و اصول و منظومه اشعار کوچکی باقیمانده میباشد.[۲۳]
عبدالرسول بن محمدحسین بن حسن
عبدالرسول بن محمدحسین بن حسن، دانا بازهد و مجاهد امامی، بعداز تلاوت دروس مقدمات، مباحث فقه و اصول را نزد محمد طه نجف و سایرافراد یادگرفت. او برای مثال افرادی میباشد که در رکاب عالم مجاهد سیدمحمدسعید حبوبی به نزاع با قوای انگلیس پرداخت.[۲۴] وی در ۲۱ محرم ۱۳۶۱ درگذشت و در حرم خانوادگی آل خرسان به خاک ودیعه شد.[۲۵]
عبدالمرتضی بن موسی
عبدالمرتضی بن موسی، فقید و خداترس امامی، بعد از کامل شدن زمان مقدماتی، فقه و اصول را نزد فقیهانی زیرا علی بن یاسین رفیش نجفی (متوفی ۱۳۳۴) و روحانی الشریعه اصفهانی و دانش رجال را از ابوتراب خوانساری و حکمت را نزد روضه خوان نعمت الله دامغانی فراگرفت.[۲۶] او نیز از مجاهدان و مبارزان با استعمار انگلیس بود. وی در ۲۷ ربیع‌الاول ۱۳۶۱ وفات کرد.[۲۷]
حسن بن عبدالهادی بن موسی
حسن بن عبدالهادی بن موسی، عالم و پژوهشگر اثرها علمای تعالی شیعه، میلاد او را به اختلاف ۱۳۲۱[۲۸] و ۱۳۲۶[۲۹] بیان کرده‌اند. بعداز کامل شدن دروس مقدمات، فقه و اصول را نزد فقیهانی زیرا سیدابوالحسن اصفهانی، میرزای نائینی، آقا ضیاء عراقی و رجال را نزد سیدابوتراب خوانساری و خلق و خوی را نزد روضه خوان علی قمی و حکمت را از محضر نعمت الله دامغانی استخراج کرد.[۳۰]
تالیفات
او در پژوهش و احیای شماری از اثرها علمی شیعه سهم داشت، به عنوان مثال تفحص و چاپ تهذیب الاحکام روحانی طوسی همدم با گستردن مشیخه آن در نجف اشرف در ۱۳۸۲[۳۱] و رسیدگی و چاپ الاستبصار روحانی طوسی همپا با پیشگفتار و تفصیل مشیخه آن.[۳۲]
تاثیر دیگر وی پژوهش و چاپ کتاب اینجانب لایحضُرُه الفقیه یاور با پیشگفتار مبسوطی به اسم حیاة الشیخ الصدوق به پیوست گستردن مشیخه صدوق میباشد که در ۱۳۷۹ در نجف اشرف به چاپ رسیده میباشد.[۳۳]
او ضمن این، کتابی در گستردن حالا خاندانش با تیتر یتیمة الزمان فی ما قیل فی آل خرسان تألیف نموده است.[۳۴]
انتخاب تاج گل برای مراسم خانوادگی و یادبود؛ راهنمای کاربردی